زماني كه مائو در چين به قدرت رسيد، لباس ها به تبعيت از باطن، هماهنگ شد. زنان هم در اين هماهنگي، روپوش همرنگ و هم شكل پوشيدند. بعضي ها معتقدند كه مانتوي ما هم ميراث همان چيزي است كه در چين بود. از سوي ديگر، والدة مانتوي كنوني هم همان است كه اوايل انقلاب، پوشش غالب بود. لباسي بلند تا پايين مچ پا؛ بلند و گشاد و اغلب طوسي رنگ. اما آن كجا و اين كجا؟ مد عجيب و غريب امسال، مانتوي كوتاه بود. خيلي كوتاه تر از سال هاي پيش. يعني اول به طرز بي شرمانه اي رسيد تا سر زانو، و بعد ذره ذره رفت بالاتر. اگر همين الان سري به مانتو فروشي ها بزنيد، مانتوهايي را مي بينيد كه حداكثر يك ذره از كت بلندترند. جنس مانتوها هم امسال نازك تر از هميشه شده بود.
كيف وكفش و صندل
امسال كلا سال كتاني بود. براي دخترها البته كفش هاي پوست نازكِ بدون پاشنه هم مد شده بود و طرفدار زيادي هم داشت.در ميان صندل هاي تابستاني هم براي خانم ها صندل هاي پاشنه بلند مد شده بود. اما مدلي كه امسال با استقبال دخترها و پسرهاي جوان مواجه شد، همان صندل هاي مدل ژاپني بود. همان هايي كه فقط يك بند در جلوي آن ها كار شده و شست در داخل آن جا مي گيرد. طراحي كيف ها هم به سمت كيف هاي دستي بسيار ساده يا بسيار چرخ كاري شده در اندازه هاي مختلف رفته بود.
پاچه ها بالا!
آن هايي كه اهل مد هستند، اين روزها ترجيح مي دهند پاچة شلوارشان را بالا بزنند. اصطلاح روزش هم اين است كه پاچه را تا مي زنند. خيابان هاي بالاي شهر شده بود عين كنار دريا و كساني كه رفت و آمد مي كردند، انگار ماهي گير هايي بودند كه همين الان از صيد آمده اند. دنياي زير آب كاستنر را فراموش كنيد، اين دنياي روي آب است!
كلاه سرمان گذاشتند
چهل پنجاه سال پيش در كشورهاي مختلف، كلاه يكي از اجزاي لباس و تيپ و مد افراد محسوب مي شد. حتي در ايران هم آدم هاي زيادي، كلاه هاي نمدي، شاپو و... بر سر مي گذاشتند. خيلي ها هم بدون اين كه از تيپ و مد و اين جور چيزها سر دربياورند، فقط براي اين كه از قافله عقب نمانند، كلاه سرشان مي گذاشتند. اما حالا در قرن بيست و يكم يك نوع كلاه گرد با نوارهاي چرمي در كشورهاي اروپايي مد شده و طراحان لباس با توجه به نوع لباس هاي مختلف، اين كلاه هاي گرد كه بسيار شبيه كلاه هاي انگليسي قديمي است را طراحي كرده اند. اين كلاه ها كه لبه هاي دو و نيم سانتي دارند، در بازار اروپا و آمريكا به طور گسترده توزيع شده اند و حالا هم پايشان به ايران باز شده! بله، كلاه هايي كه اين روزها سر جماعت ذكور ايراني مي بينيد (كه البته قيافه ها را هم تا حد زيادي عجيب و غريب و ناآشنا كرده است) مد روز اروپا و آمريكاست.
فقط جوات نباش!
هر چقدر طراحان لباس در كشور فرانسه كه پايه گذار و بنيانگذار صنعت مد هستند، براي قبولاندن طرح هاي خود به مردمشان با مشكل مواجه اند و مشكل پسندي مردم، آن ها را خلاق كرده است، در عوض، كشور ما كويتِ طراحان لباس دنياست! از زماني كه تب مد در كشور ما و در ميان جوانان بالا گرفته است، كشورهاي همساية ما، بالاخص تركيه و نيز برخي تاجران بزرگ داخلي ديگر، نگران باد كردن اجناس بنجل، روي دستشان نيستند. اين كه چه چيزي را مي پوشي، مهم نيست. مهم اين است كه با مد پيش مي روي. حالا تنگ است يا گشاد، بدقواره است يا نه، كوتاه است يا بلند، به تو مي  آيد يا نه، جيغ است يا خفه(!)... فرقي نمي كند. جوات نباش، هرچه مي خواهي باش. اما مسأله اين جاست كه در غرب كه ما براي مد از آن جا الگو مي گيريم، لباس هاي مختلف به تن افراد، بعضا معرف ديدگاه، هويت، عقيده و شغل آن هاست. آستين هاي پاره يا ريش ريش، شلوارهايي كه به تن آدم گريه مي كنند، كفش فلان مارك با شلوار دم  پاچه گشاد، شلوارهاي پلنگي و... هركدام معرف شخصيت ها و تيپ هاي خاص غربي است كه معمولا تقليدكنندگان ايراني از آن بي خبرند.